Stethoscoop wiki

Wat is een stethoscoop?

Een stethoscoop is een instrument waarmee geluiden kunnen worden versterkt. Dit is mogelijk doordat het membraan van een stethoscoop een groter oppervlak kent dan dat van het menselijk trommelvlies. Het traject van het membraan van de stethoscoop tot aan het trommelvlies is luchtdicht. Hierdoor worden trillingen van het membraan direct overgebracht op het trommelvlies van de gebruiker. In de geneeskunde wordt een stethoscoop door artsen gebruikt als diagnostisch instrument bij de beoordeling van onder meer hart en longen. Het woord 'stethoscoop' is afgeleid van het Griekse 'stèthos' wat staat voor (borst) kas. 


Geschiedenis van de stethoscoop

De stethoscoop heeft een interessante ontwikkeling doorgemaakt. De belangrijkste stappen tot aan de huidige (electronische) stethoscoop zijn hieronder in chronologische volgorde opgesomd:

De stethoscoop is in 1816 uitgevonden door René Laennec. De door hem gemaakte stethoscoop leek op een toeter en was van hout. Het enkelslangs model van Laennec werd in 1851 voorbij gestreefd door het dubbelslangs stethoscoop van Arthur Leared. Een jaar later, in 1852, perfectioneerde George Cammann het ontwerp van de Leared en maakte het gereed voor commerciële productie. Daarnaast schreef Cammann een heel stuk over de stethoscoop als diagnostisch instrument. 

In de jaren '40 van de 20e eeuw ontwikkelden Sprague en Rappaport een nieuw type stethoscoop. Nieuw aan het door hen gemaakte model was dat aan de ene zijde naar de longen werd geluisterd (het respiratoire systeem) terwijl de andere zijde speciaal geschikt was om naar het hart (het cardiovasculaire systeem) te luisteren. Deze nieuwe stethoscoop vormde al snel de nieuwe standaard. De Sprague-Rappaport werd later door Hewlett-Packard gemaakt. Hewlett-Packard's medische divisie, Agilent Healthcare, werd later overgenomen. Hiermee kwam de Sprague-Rapport in handen van Philips. De medische divisie van Philips, Philips Medical, nam in 2004 afscheid van het model. 

Verschillende kleine aanpassingen volgenden tot begin jaren 1960 toen een professor van Harvard Medical School, Dr. David Littmann, een nieuwe stethoscoop introduceerde die niet alleen lichter was, maar ook betere akoestische prestaties. Later in de jaren '70 introduceerde 3M Littmann een speciaal extra hard kunstof membraan. Aan de rand was het membraan flexibel. Door te drukken op het borststuk kon het deel van het membraan dat in trilling kwam, worden verkleind. Hierdoor kunnen hoge tonen worden gehoord. Wanneer de druk op het borststuk vervolgen weer afneemt, zal het oppervlak van het membraan dat in in trilling komt toenemen. De lage tonen kunnen dan worden gehoord.

Later werd door 3M Littmann nog de slang met een dubbel inwendig lumen ontwikkeld. In deze slang lopen vanaf het borststuk een tweetal, door een septum gescheiden, kanalen die doorlopen in een discrete linker en rechter  oorbeugel. 

 

Links voor AGNIO'S